Obawiasz się, że twoje dziecko kiepsko mówi? A może jakiejś głoski nie wymawia wcale, tylko zastępuje ją inną?

Porównujesz z innymi dziećmi i nie wiesz, czy czekać, aż nauczy się samo, czy interweniować? Poniżej zamieszczam kalendarz rozwoju mowy dziecka – zestawienie głosek, które dziecko powinno umieć wypowiadać w określonym wieku.

Kalendarz rozwoju mowy dziecka dotyczy dźwięków realizowanych prawidłowo. Jeśli twoje dziecko wsuwa język między zęby przy wymowie np. s, z, c, dz lub jakikolwiek dźwięk wymawia inaczej niż reszta społeczeństwa, nie zwlekaj z rozpoczęciem terapii. To wada wymowy, która nie minie z wiekiem.

 

KALENDARZ ROZWOJU MOWY DZIECKA- kryterium artykulacyjne
wg Z. Dołęgi (2003)

niemowlę

Dźwięki gardłowe

– pojawiają się głoski tylnojęzykowe (k, g), wargowe (i), przedniojęzykowe (d, t, p, b) – pojedyncze lub w połączeniu z samogłoską: i, u, a

– w 7-8 m.ż. poj. się p, b, t, d, k, g, l

– poj. się języczkowe r i tylnojęzykowe n oraz różne  mlaski i dźwięki wydawane na wdechu

jedno – i dwulatek

– wszystkie samogłoski ustne

– wymawia spółgłoski p, b, t, d, k, g, n, l, ł, m

– wypowiada półsamogłoskę j

trzylatek

– wymawia prawie wszystkie głoski oprócz przedniojęzykowo-zębowych s, z, c, dz i dziąsłowych sz, ż, cz, dż, które są zastępowane przez ś, ź, ć, dź

– dziecko nie wymawia r  lub zamienia je na j, l, ł

– może zamieniać f na h oraz ł na w

– wymawiane są wszystkie samogłoski, choć mogą występować odstępstwa, np. a=o, e=a, i=y

– dziecko wymawia głoski wargowe: p, b, m; wargowo-zębowe f, w, środkowojęzykowe: ś, ź, ć, dź, ń, tylnojęzykowe k, g, szczelinowe h, przedniojęzykowo-dziąsłowe l

– czasami pojawiają się j, l, rzadko s, z, c, dz oraz sz, ż, cz, dż

 

czterolatek

– pojawiają się s, z, c, dz

– w dalszym ciągu może występować zamiana sz, ż, cz, dż na s, z, c, dz

– może pojawiać się r, ale brak poprawnej artykulacji nie powinien niepokoić

pięciolatek

Zaczynają występować sz, ż, cz, dż

sześciolatek

Artykulacja jest już w zasadzie ustalona, choć głoska r we właściwej realizacji przedniojęzykowo-zębowej powinna być prawidłowo wypowiadana w 8 r. ż.

siedmiolatek

Prawidłowo wymawiana jest głoska r

Źródło: E. Czaplewska, S. Milewski, Diagnoza logopedyczna. Podręcznik akademicki, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Sopot 2012, s. 89/90

 

Jak wspomagać rozwój mowy niemowlęcia i małego dziecka?

Co zrobić, by uniknąć w przyszłości żmudnych ćwiczeń logopedycznych. By twoje dziecko z każdym dniem lepiej komunikowało się z tobą i innymi, by szybko nauczyło się pierwszych słów, a potem kolejnych. By w pełni wykorzystało potencjał rozwojowy, z którym się urodziło.
Spędzaj ze swoim dzieckiem czas. Tak naprawdę, uczciwie. Nie z telefonem przy uchu, bezwiednie bujając nogą leżaczek. Nie patrząc w telewizor i piszcząc przed nosem dziecka gumową zabawką. Tylko naprawdę. Całym sobą, poświęcając 100% uwagi. Dając niemowlakowi czas, żeby popatrzyło w twoją twarz, poklepało ją łapką, powiedziało do ciebie coś, co może jeszcze słowem nie jest. Ale za to jakie jest piękne.

Przypomnij sobie zabawy z dzieciństwa. Dziś okazuje się, że śpiewanie z dzieckiem na rękach „siała baba mak” i rytmiczne klaskanie z nim rączkami wspomaga słuch fonematyczny. Tak, tak. Czyli przygotowuje do tego, by potrafiło kiedyś podzielić wyraz na głoski. A wcześniej – by usłyszało, co do niego mówisz, zapamiętało, a potem spróbowało powtórzyć. Stymulacja słuchu to sposób na wspomaganie rozwoju mowy dziecka.

A bujanie dziecka na rękach, szaleńcze zabawy z podrzucaniem (bezpiecznym!), przewracaniem na materacu, ciągnięciem w kocu po podłodze to dostarczanie bodźców sensorycznych wpływających na jego równowagę, koordynację, poczucie więzi z tobą, zaufanie… i nie wiadomo, co jeszcze. To także wspieranie rozwoju mowy dziecka.

Mamo, karm piersią, jeśli tylko możesz! Ssanie to dla dziecka ciężka paca, która zaowocuje w przyszłości lepszą wymową. Trening warg, języka. Przyzwyczajanie języka do unoszenia czubka w górę. Okazja do wysuwania żuchwy, która u noworodka jest fizjologicznie cofnięta. Naciąganie wędzidełka podjęzykowego. Że już o aspektach dietetycznych i psychologicznych nie wspomnę. Czyli… samo zdrowie!

Nie używaj smoczka – uspokajacza. A jeśli chwilowo nie wyobrażasz sobie bez niego życia, pamiętaj, żeby z niego zrezygnować około 8-10 miesiąca życia dziecka. Potem będzie tylko trudniej. Nie czujesz się na siłach? Rozumiem. Sama mam trójkę, wiem, że tonący brzytwy się chwyta. Ale jeśli się z tym uporasz, unikniesz znacznie większych kłopotów. Ssanie smoczka jest najczęstszą przyczyną seplenienia międzyzębowego.

Już od pierwszego roku życia dawaj dziecko mleko w kubku, nie z butli ze smoczkiem.

Jak wspomagać rozwój mowy twojego dziecka? Zaufaj sobie, kochaj swoje dziecko, baw się z nim. To najlepsze, co możesz zrobić dla jego rozwoju – w tym dla rozwoju mowy. Specjaliści na pewno potrafią wskazać, jaki obszar mózgu dziecka stymulujesz i jakie przyszłe zdolności mu zaszczepiasz. Ty nie zaprzątaj sobie tym głowy, tylko rób to, co podpowiada ci twoja rodzicielska intuicja. A gdy zabraknie ci pomysłów, możesz poszukać inspiracji w dostępnych opracowaniach, których teraz zatrzęsienie.


15 pomysłów na zabawy sensoryczne

Zabawy sensoryczne mają za zadanie dostarczać różnorodnych bodźców do rozwoju zmysłów malucha i poszerzać świat jego doznań. Nie potrzeba do nich skomplikowanych zabawek, można wykorzystać przedmioty codziennego użytku i produkty spożywcze, które znajdą się w każdym domu.

1. Zabawy z piaskiem

Najważniejszym narzędziem w czasie tej zabawy są dziecięce rączki. To one przesypują, ugniatają i przesiewają piasek. Gotowe budowle można ozdobić kamykami, muszelkami, listkami.

Żeby babki się udawały (i sprzątania było mało), będzie potrzebny piasek kinetyczny. Jest zawsze wilgotny, świetnie się klei i nie rozsypuje. Można kupić go w sklepie lub zrobić samemu, to tylko dwa składniki!

Piasek kinetyczny:

·                     mąka kukurydziana (tyle, ile potrzebujecie piasku),

·                     olej spożywczy,

·                     barwnik spożywczy (opcjonalnie).

Do mąki stopniowo dodajemy olej. Mieszamy do uzyskania odpowiedniej konsystencji.

2. Poszukiwanie skarbów w pudle rozmaitości

Pudło rozmaitości to prawdziwa uczta dla zmysłów. Do środka wkładamy przeróżne materiały, mogą to być ścinki kolorowych tkanin, wstążki, piórka, kawałki folii bąbelkowej, sztuczne futerko, filcowe kulki.

W pudełku chowamy niewielkich rozmiarów skarby, na przykład gumowe figurki albo plastikowe samochodziki. Zadaniem malucha jest odnalezienie ich.

3. Bańki mydlane

Z pianą można bawić się w skali mikro – przygotowując miskę z wodą, w której maluch będzie mógł zanurzyć ręce, albo w skali makro – wkładając go do wanny. Do wypełnionego pianą naczynia wrzucamy kolorowe

piłeczki albo plastikowe zakrętki od butelek. Zadaniem dziecka będzie odnalezienie ich i wyłowienie ręką, sitkiem, kuchenną chochelką. Zabawę w wannie można połączyć z łapaniem puszczanych przez dorosłych baniek.

Tu dziecko ćwiczy spostrzegawczość, refleks, a nawet równowagę.

4. Kolorowe woreczki

Każdy może zostać czarodziejem, a przy okazji przekonać się, jak powstają barwy. Do zabawy potrzebnych będzie kilka plastikowych woreczków z zamknięciem strunowym i farby w kolorach podstawowych: żółtym,

niebieskim i czerwonym. Do każdego woreczka wlewamy po odrobinie farby w dwóch kolorach w taki sposób, żeby kleksy znajdowały się w przeciwległych rogach, i szczelnie zamykamy. Maluch ugniatając woreczek

miesza barwy i na jego oczach dzieją się prawdziwe czary-mary. Zabawa pokazuje związki przyczynowo-skutkowe, a przy okazji pozwala ćwiczyć mięśnie dłoni i koordynację ręka – oko.

 

5. Balonowe stempelki

Do różnokolorowych baloników nalewamy wodę (wystarczy tyle, żeby je obciążyć), w ten sposób powstaną stempelki. Przygotowujemy paletę z farbami i można rozpocząć zabawę. Balonowe stempelki są miękkie

i elastyczne, przelewająca się w środku woda przyciąga uwagę i sprawia, że dobrze leżą one w rączkach. Jak malować balonami? Odbijać pieczątki, używać jak szerokiego pędzla albo toczyć po papierze jak piłkę.

6. Mała cukiernia

Ciastolinowe ciastka mogą mieć różne wielkości, kształty i kolory, w roli wafelków do lodów doskonale sprawdzą się papierowe papilotki (takie, w których piecze się babeczki). Do zabawy przyda się wałek, wykrawaczki

do ciastek i występujące w roli posypek cekiny, brokatowy pył, ziarenka maku lub sezamu.

 

Domowa ciastolina:

·                     2 szklanki mąki,

·                     1 szklanka soli,

·                     2 łyżki oleju roślinnego,

·                             2 płaskie łyżki proszku do pieczenia,

·                             1,5 szklanki gorącej wody.

Wszystkie składniki należy wymieszać i intensywnie ugniatać, aż się połączą, a masa zrobi się zwarta i elastyczna. Ciastolinę można zabarwić, dodając do podzielonej na części masy barwniki spożywcze.

 

7. Woda i kolorowy lód

Do zabawy z wodą potrzebnych będzie kilka naczyń o rożnych wielkościach i kształtach. Przydadzą się też kubeczki, lejki, miarki kuchenne. Zadaniem malucha może być przelewanie wody z jednego naczynia do drugiego,

porównywanie, gdzie jest jej więcej, sprawdzanie, czy zawartość jednego naczynia zmieści się w drugim. A wrzucając do pojemników z wodą zabarwione spożywczymi barwnikami kostki lodu, dziecko poznaje

przeciwieństwa ciepło – zimno, ciało stałe – płynne. Obserwuje też, jak lód rozpuszcza się i barwi wodę.


8. Sypka tablica

Na dużej tacy lub kuchennej stolnicy rozsypujemy warstwę mąki, kaszy manny lub piasku – i tabliczka gotowa. Na ciemniejszym tle kreślone przez dziecko znaki będą lepiej widoczne, co z pewnością zachęci je do dalszej zabawy.

Sypką tabliczkę ściera się jednym ruchem ręki, a powierzchnię można wyrównać dosypując odrobinę mąki lub kaszy.

9. Robaki spaghetti

Do stworzenia robaków potrzebny będzie ugotowany makaron spaghetti. Kolory uzyskacie używając barwników spożywczych. Ugotowany makaron jest śliski i elastyczny, można go ugniatać, przekładać z ręki do ręki,

wyciągać pojedyncze nitki w różnych kolorach, sprawdzając, czy wszystkie są takiej samej długości. Gdy zacznie wysychać, wystarczy delikatnie polać go wodą.

10. Zapachowe zagadki

Nie zapominajmy o zmyśle powonienia. Do słoiczków wsypujemy ziarna kawy, kakao, cynamon, skórkę pomarańczy, liście mięty lub bazylii. Dobrze, żeby pojemniki nie były przezroczyste – wtedy maluchy naprawdę

skupią się na zapachu. Dzieci mogą podzielić słoiczki na te, które pachną dla nich ładnie lub brzydko, albo (jeśli przygotujemy po dwa słoiki z taką samą zawartością) odnajdywać pary identycznych zapachów.

11. Ścieżka sensoryczna

To zabawa dla bosych stóp. Na podłodze przygotowujemy trasę składającą się z powierzchni o rożnych właściwościach. Mogą to być kawałki tkanin – wełna, jedwab, futerko, płótno, papiery – ścinki gazet, grubszy karton,

bibuła, tacki wypełnione cienką warstwą kaszy albo ryżu. Spacerowanie taką ścieżką rozwija nie tylko zmysł dotyku. Dzięki kolorom stymulowany jest też wzrok, a wydające różne dźwięki faktury pobudzają słuch

12. Figurki z masy solnej

Evergreen zabaw z masami plastycznymi. Z gotowej masy maluchy mogą lepić płaskie lub przestrzenne figurki. Gdy brak im jeszcze precyzji, wielkim ułatwieniem będą foremki do ciastek.

Kiedy gotowe figurki wyschną (zazwyczaj trzeba  dać im dzień na stwardnienie), można je pomalować.

Masa solna:

·                              2 szklanki mąki,

·                             2 szklanki soli,

·                            woda (tyle, żeby uzyskać pożądaną konsystencję).

Do składników sypkich dodajemy powoli wodę i zagniatamy, aż całość się połączy.

 

14. Malowanie rączkami

Klasyk uwielbiany przez dzieci, niekoniecznie przez rodziców. Radość malucha warta jest jednak drobnych poświęceń, wystarczy zabezpieczyć podłogę gazetami lub folią i sprzątania wcale nie będzie tak dużo.

Małe dzieci malują z rozmachem – im większa kartka, tym lepiej, i oczywiście na podłodze, bo z niej nic już nie spadnie. Po zabawie papier może zyskać jeszcze drugie życie – nadaje się do pakowania prezentów.

 

 

 

Poniżej proponuję zestaw ćwiczeń i zabaw wspierających prawidłowy rozwój integracji sensorycznej.

Proszę nie stosować wszystkich na raz, ale bawić się z dziećmi codziennie lub co dwa dni przez 15-20 minut.

Ważne!

Drogi rodzicu

1.      Ogranicz nadmiar bodźców w miejscu, w którym zamierzacie się bawić.

2.      Nie wydawaj kilku poleceń na raz i nie wymagaj długiego wykonywania pod rząd jednego ćwiczenia.

3.      Stopniuj intensywność zabaw ruchowych. Obserwuj stan pobudzenia dziecka   i modyfikuj zakres i stopień trudności zabaw.

4.      Bądź uważny. Zwracaj uwagę na mogące wystąpić reakcje takie jak: zblednięcie, zaczerwienienie, bóle lub zawroty głowy.

5.      Pamiętaj, że każdy rodzaj ruchu, zabawy musi być przez dziecko akceptowany. Nie można na siłę stosować zabaw, które wywołują u dziecka niepokój.

6.      Uwzględniaj zainteresowania dziecka i jego mocne strony.

 

Usprawnianie układu przedsionkowo-proprioceptywnego

· skoki obunóż w miejscu, do tyłu do przodu, do tyłu, na boki · przeskakiwanie z nogi na nogę

· ślizganie się w kółko na brzuchu i na plecach, ślizganie na kocu w pozycji na brzuchu dziecko odpycha się rękami od podłoża albo rodzic ciągnie dziecko za kocyk lub ręce  

· marsz z wymachami rąk i nóg · skoki pajacyka · skoki żabki

· zeskakiwanie z powierzchni  · budowanie torów przeszkód z użyciem krzeseł, poduch kanapowych, małych poduszek           

  · huśtanie w kocu, na huśtawkach · skakanie na piłkach typu skoczki

· obracanie się w fotelu obrotowym (zaczynamy od dwóch, trzech obrotów w jedną stronę, zatrzymujemy foteli obracamy go w przeciwną stronę)

· turlanie się po podłodze z nogami wyprostowanymi i rękami ułożonymi wzdłuż ciała

· w leżeniu na plecach: masaż pleców, rąk i nóg dziecka piłkami o różnym stopniu sprężystości i zróżnicowanej fakturze ruchem turlania   i sprężynowania · masaż całego ciała szerokim pędzlem

· naleśnik – zawijanie dziecka w koc (głowa na zewnątrz), następnie dociskanie pleców, pośladków, rąk, nóg

· zabawy  w przepychanie i siłowanie się

· odbijanie balonika w nietypowy sposób: głową, łokciem, nogą

· wałkowanie pleców wałkiem kuchennym · przeciąganie liny · przenoszenie ciężkich przedmiotów

Usprawnianie układu dotykowego i małej motoryki

· wkładanie rąk i nóg do pojemnika wypełnionego piłeczkami, kasztanami, orzechami, kaszą, makaronem itp.         

https://www.charezinska.pl/makaronowe-love-czyli-zabawy-sensoryczne-z-makaronem/

· szukanie ukrytych, drobnych przedmiotów w koszu wypełnionym kaszą, grochem, fasolą itp.

· wrzucanie drobnych elementów do butelki

· zabawy plasteliną, ciastoliną, ciastem, masą plastyczną

https://www.charezinska.pl/kaszolina-czyli-ciastolina-z-kaszy-manny/

https://www.charezinska.pl/marchewkowa-ciastolina-jadalna/

· różnicowanie szczypania, drapania, opukiwania, oklepywania

· stymulacja termiczna: stosowanie na przemian ciepłych i zimnych butelek wypełnionych wodą na dłonie, stopy, stawy

· zabawy w wodzie i pod prysznicem (ciepła i zimna woda, różny stopień intensywności strumienia wody)

· smarowanie dłoni np. pianką do golenia

· malowanie farbami

https://www.charezinska.pl/jadalne-farby/

· rozpoznawanie umieszczonych w woreczku drobnych przedmiotów codziennego użytku bez kontroli wzroku

· gniecenie gąbek, piłeczek · wydzieranie z papieru

· robienie kul z papieru o różnej fakturze i rzucanie nimi do celu

· rysowanie na tackach wypełnionych piaskiem, kaszą, ryżem

· zakręcanie i odkręcanie nakrętek

Dodatkowo polecam artykuł o codziennym wspieraniu procesów integracji sensorycznej u dzieci od 1 do 3 roku życia

https://www.tatento.pl/a/964/jak-wspierac-integracje-sensoryczna-malucha-w-wieku-1-3

                                                                                                                             Miłej zabawy

                                                                                                                 Monika Śledź

                                                                                                                  terapeuta SI

 

Propozycje zabaw i aktywności dla dzieci przygotowane przez opiekunów grup


GRUPA STOKROTKI

Zachęcamy rodziców do skorzystania z naszych propozycji dla maluszków w radosnej atmosferze wspólnej zabawy poprzez:

1.    Zabawy kontaktowo-dotykowe

Kominiarz

Idzie kominiarz po drabinie, po drabinie,(rodzic kroczy palcami po rącze dziecka, od dłoni do barku)

Fiku-miku, już w kominie.(rodzic szybkim ruchem chowa rękę pod pachę dziecka)

Rak

Idzie rak, (rodzic spaceruje palcami kciukiem i wskazującym po rączce dziecka)

Nieborak,

Czasem naprzód, (odpowiednio zmieniając kierunek ruchu)

Czasem wspak.

Jak uszczypnie, (delikatnie i z humorem naśladuje szczypanie)

Będzie znak.

Myszka

Idzie myszka po ścianie, (dziecko siedzi u nas na kolanach)

niesie złote pierścienie. (rodzic delikatnie idzie po pleckach dziecka swoimi paluszkami)

Jak się pierścień zachwieje,(rodzic zatacza kółeczko)

to się myszka zaśmieje. (delikatnie łaskocze dziecko pod paszkami)

Podkuwanie konika   

Tu podkóweczka tu, tu, tu (rysujemy palcem na stopie dziecka kształt podkowy)
Tu gwoździczek tu, tu, tu (delikatnie kłujemy dziecko w stopę)
I młoteczkiem: puk, puk, puk (delikatnie palcem udajemy uderzenia młotka)
I pilniczkiem: pitu pitu, pitu (jeździmy dziecku po stopie palcem, udając, ze szlifujemy pilnikiem gwoździe. Dziecko ten ruch łaskocze, więc się śmieje i wyciąga zaraz drugą nogę do podbicia podkóweczki)

Dynie

  Jedna dynia, (rodzic odgina jeden paluszek dziecka)

druga dynia,( odgina drugi paluszek)

 trzecia dynia, (odgina trzeci paluszek)

czwarta dynia, (odgina czwarty  paluszek)

Siadły razem cztery dynie,(rodzic zgina w piąstkę wszystkie paluszki dziecka)

będą dobre gospodynie.

Ważyła sroczka kaszkę             

  Rodzic bierze w swoją  dłoń rączkę dziecka, drugą ręką po kolei delikatnie zagina paluszki dziecka do środka, mówiąc przy tym wierszyk:

Sroczka kaszkę warzyła ( rodzic  w rączce malucha miesza jak w miseczce).
Dzieci swoje karmiła.
Temu dała - na łyżeczce (zagina pierwszy paluszek).
Temu dała - na miseczce (drugi paluszek).
Temu dała - na spodeczku (trzeci paluszek).
Temu dała w garnuszeczku (czwarty paluszek).
A dla tego (dochodzisz do kciuka)? Nic nie miała!
I frrr!!! Po więcej poleciała ( rodzic naśladuje rękami ruch skrzydeł ptaka).

2.    Zabawy kontaktowo-naśladowcze

Rodzic śpiewa dziecku piosenkę, pokazuje gdzie ma uszka, oczka, wąsiki, pazurki, łapki. Zachęca maluszka, żeby pokazywał z nim.

My jesteśmy kotki dwa

1.My jesteśmy kotki dwa,
każdy z nas dwa uszka ma. / 2x
A-a-a, kotki dwa,
każdy z nas dwa uszka ma.

2.My jesteśmy kotki dwa,
każdy z nas dwa oczka ma. / 2x
A-a-a, kotki dwa,
każdy z nas dwa oczka ma.

3.My jesteśmy kotki dwa,
Każdy z nas wąsiki ma. /2x
A-a-a, kotki dwa,
każdy z nas wąsiki ma.

4.My jesteśmy kotki dwa,
każdy z nas pazurki ma. /2x
A-a-a, kotki dwa,
każdy z nas pazurki ma.

5.My jesteśmy kotki dwa,
każdy z nas dwie łapki ma. /2x
A-a-a, kotki dwa,
dzieci-kotki, cha, cha, cha.

Link do piosenki : https://www.youtube.com/watch?v=6pVKA31Ks_U

3.    Różne faktury

Rodzic przygotowuje kawałki materiałów o różnej strukturze, sztuczne futerko, aksamit, delikatny papier ścierny, rzepy, karton, folię bąbelkową itp.

Dziecko dotyka różnych faktur. Rodzic opisuje dziecku każdy materiał mówiąc, że coś jest miękkie, szorstkie, śliskie itp.

4.    Wyładuj i załaduj

Do tej zabawy wystarczy pudełko z klockami. Rodzic wysypuje klocki na podłogę i zachęca dziecko do ich wkładania do pudełka, pokazuje jak to zrobić.

Gdy klocki będą już w środku, pokazuje dziecku, jak wysypać je z powrotem.

5.    Zabawa w tor przeszkód

Rodzic układa na dywanie przedmioty, typu piłka, pudełko, małe krzesełko. Zadaniem dziecka jest przejść przez tor omijając przeszkody napotkane na drodze. Oczywiście rodzic przed rozpoczęciem zabawy pokazuje dziecku jak należy wykonać zadanie. Jeśli dziecko nie jest chętne rodzic wykonuje zadanie z dzieckiem pokonując tor trzymając za rączkę dziecko.

6.    Nasze rączki

Zabawa plastyczna; odbijanie na kartce pomalowanych dłoni.

Rodzic maluje dłoń dziecka farbą, następnie kilkakrotnie odbija je na kartkach.

     Zachęcamy rodziców do codziennego czytania maluszkom ulubionych książeczek.


Grupa BIEDRONKI

https://www.wsip.pl/przedszkole-wsip-online/

Trochę ruchu też potrzeba, pobawmy się w " Bociana i żabkę"- jeden z rodziców jest bocianem, a dziecko żabką . Bocian próbuje złapać żabkę, po uchwyceniu małej żabki następuje zamiana ról :)

1.Zabawa "Wiosenne porządki w buzi".

- Najpierw malujemy sufit (język wędruje po podniebieniu), potem ściany (język po wewnętrznej stronie policzków).

- Zamiatamy podłogę (język porusza się po dolnych dziąsłach). Teraz czas umyć okna (język przesuwa się po zębach górnych i dolnych).

-Pierzemy firanki (parskanie wargami). Zamiatamy schody (oblizywanie warg). - - Porządkujemy strych (język podnosi się do górnych dziąseł) i piwnicę (język na dolne dziąsła).

2. "Gimnastyka języka "- "Ptasie radio" ( link poniżej).Rodzice, wysłuchajcie wspólnie, starajcie się wypatrzeć z dziećmi odgłosy ptaków.

https://www.youtube.com/watch?v=A9epL5zIVP4

3. Dla przypomnienia wierszyk "Sroczka" (załącznik Sroczka kaszkę ważyła.....) http://wiersze.juniora.pl/wyliczanki/wyliczanki_t07.html

4. Praca plastyczna " Jaskółka"

Do wykonania Jaskółki potrzebujemy:

rolkę od papierku,

białą kartkę,

 szablon jaskółki (załączniknr3)

sznurek,

nożyczki,

czarną - kredkę, farbę lub węgiel,

klej.

       Wydrukowany szablon jaskółki wypełniamy czarną farbą, kredką lub węglem. Rolkę po papierze malujemy na biało lub oklejamy ją białym papierem.

Wycinamy pomalowaną jaskółkę i przyklejamy na górną część rolki. Następnie doklejamy, dorysowujemy oczka i dziobek. Montujemy sznurek przekładając go przez rolkę tak, aby nasza jaskółka mogła się poruszać i machać skrzydłami.


Grupa PSZCZÓŁKI

1. Zabawa plastyczna „Mój ulubiony pojazd”

- Malowanie ulubionego pojazdu w konturach (xero)

2. Zabawa plastyczna „Sygnalizator świetlny”

- Naklejanie kolorowych kółek (czerwony, zielony, żółty)

Cel: Rozwój sprawności manualnej, utrwalenie  kolorów

Zabawa ruchowa Samochody

 

 1.Jadą samochody,   ulica za ulicą, a każdy kierowca tak kręci kierownicą.

Brum, brum, brum, brum, brum, brum, tak kręci kierownicą! 

2.Teraz hamujemy i chwilkę zaczekamy,

bo czerwone światło na skrzyżowaniu mamy.

Stop, stop, stop! Stop, stop, stop!

Na skrzyżowaniu  mamy. 

3.O, już można jechać, bo znowu jest zielone.

Wszystkie samochody ruszają w swoją stronę.

Brum, brum, brum, brum, brum, brum,

ruszają w swoją stronę.

1. Czarodziejski worek

Zabawa ta pozwala na przyswajanie pojęć – duży , mały, twardy , miękki.

Do worka wkładamy różne . Dziecko wkłada rączę i dotyka przedmioty. Rodzic pyta dziecko: co wyjąłeś/łaś ? Czy to jest duże-małe, czy twarde-miękkie?

2. Ścieżka bosych stópek

Chodzenie stopami bosymi daje dziecku możliwość relaksu. Jednocześnie doskonali zmysł dotyku. Wykonujemy dla dziecka stopy z różnego rodzaju materiałów (puszystych, gładkich, szorstkich, śliskich itd.).

Układamy krętą ścieżkę i zachęcamy dziecko do przejścia bosymi stopami. Może dziecko wykorzystać chodzenie naprzemienne.

3. Zabawa z plasteliną

Zabawa ta pozwala na doskonalenie koordynacji wzrokowo-ruchowej oraz motoryki małej. Rodzic siada z dzieckiem przy stole. Kładzie przed dzieckiem obrazek np. pszczółki.

Rodzic proponuje aby dziecko pszczółkę wykleiło plasteliną, robiąc małe kuleczki z plasteliny. Dziecko kuleczkami bądź kawałkami plasteliny wykleja w konturach.

4. Zabawa ruchowa – latające pszczółki

Dzieci stają w wyznaczonym miejscu przez rodzice, które sygnalizuje ule dla pszczółek. Rodzic nastawia dowolną muzykę, w ryt której dzieci naśladują pszczoły i zbierają nektar poruszając się w pomieszczeniu.

Na przerwę w muzyce wracają do uli brzęcząc (zzzzzz). Kiedy znajdą się w ulu brzęczą cichutko (mmmm).

5. Zabawa latające chusteczki

Dzieci otrzymują rozwarstwwione chusteczki higieniczne. Odtwarzamy dowolną muzykę. Zadaniem dziecka jest dmuchanie na wirujące chusteczki, które unoszą się w powietrzu.


Szanowny Rodzicu!

W związku z sytuacją zagrożenia epidemicznego w naszym kraju oraz niemożnością prowadzenia zajęć logopedycznych na terenie Miejskiego Żłobka przy

ul Batorego 2, bardzo proszę o ćwiczenia w domach z Waszymi dziećmi.

Poniżej znajduje się kilka ćwiczeń logopedycznych, które możecie Państwo wykonywać z dzieckiem w domu. Proszę o znalezienie chociaż 10 minut każdego

dnia na ćwiczenia. Niech będzie to forma zabawy.

GRUPA KRASNOLUDKI

1 Zabawa muzyczno-ruchowa „Kwiaty”.

 Rodzic z dzieckiem stają naprzeciwko siebie. Uderzają raz w swoje dłonie, raz w dłonie dziecka, mówiąc rytmicznie za rodzicem tekst.
O-czy słu-żą do pa-trze-nia,
bu-zią smak ba-da-my.
U-szy sły-szą to i o-wo,
no-sem świat wą-cha-my

2 Zabawa ruchowo-naśladowcza w parach – Lustro.
Dziecko  naśladuje ruchy i gesty rodzica według rymowanki mówionej przez rodzica.

Jestem twoim lustrem i robię to, co chcę.
Ja teraz sobie tańczę i ty też.
Ale kiedy tańczyć skończę, uważnie na mnie patrz.
Lustro, lustro powie ci, co czynić teraz masz

3 Zabawa badawcza „Ciepło-zimno”

Rodzic  stawia na stole pojemnik z ciepłą wodą oraz pojemnik z lodem. Zasłania dziecku oczy
- sprawdź, co znajduje się w środku,  włóż  rękę do pojemników
dziecko  mówi, kiedy czuje ciepło, a kiedy zimno

-Jak myślisz czy można dotknąć gorącego żelazka?

4 Zabawa poznawcza „Jaki to smak?”
Rodzic  przygotowuje w obecności dziecka tajemnicze mikstury. Ma trzy kubeczki z wodą.
Do jednego kubeczka wsypuje cukier, do drugiego – sól, a do trzeciego dodaje sok z cytryny. Dziecko przed zabawą określa, jaki smak będzie miała mikstura w każdym kubeczku.

Rodzic szybko przestawia kubeczki, aby dzieci nie wiedziały, w którym co się znajduje. Prosi dziecko, aby rozpoznało smaki, podając mu odrobinę płynu na łyżeczce.

5 Co schowałam? – ćwiczenie spostrzegawczości wzrokowej.
Rodzic ustawia przed dzieckiem kilka przedmiotów potrzebnych do utrzymania higieny. Na klaśnięcie dziecko szybko się odwraca, a w tym czasie rodzic chowa za siebie wybrany przedmiot.

Zadaniem dziecka jest odgadnięcie, jaki przedmiot został schowany (przy powtórzeniach zabawy rodzic zwiększa liczbę chowanych przedmiotów)

6 Zabawa z piosenką „Pięć zmysłów mam”.

Mama/tata włącza piosenkę. Słuchając pokazujemy części ciała, które są wymienione w nagraniu (oko, ucho, nos, język, ręka). Następnie rodzic wymienia części ciała, a dziecko pokazuje je na sobie.

https://www.youtube.com/watch?v=MnD7PFCTsVo

7 Zabawa plastyczna.

Przygotowujemy dziecku klej,  wydrukowany kontur człowieka oraz wydrukowane lub narysowane  i  wycięte wcześniej części ciała: oko, ucho, nos, język, ręka. Dziecko paluszkiem nakłada klej na wycięte części ciała i nakleja w odpowiednie miejsca na wydrukowanym konturze człowieka. Kiedy praca wyschnie, dziecko może pokolorować swoją wyklejankę.

PRZYKŁADY ĆWICZEŃ LOGOPEDYCZNYCH

1. Ćwiczenia słuchowe – stanowią bardzo ważną grupę ćwiczeń logopedycznych, ponieważ często opóźnienia czy zaburzenia rozwoju mowy pojawiają się

na skutek opóźnień rozwoju słuchu fonematycznego. Stymulując funkcje słuchowe przyczyniamy się do rozwoju mowy dziecka.


    Przykłady:
·   „Co słyszę?” – dziecko nasłuchuje i rozpoznaje odgłosy dochodzące z sąsiedztwa, ulicy, różne sprzęty, pojazdy,  zwierzęta.

(Przykładowa strona z odgłosami:  https://odgłosy.pl/ )

·Szukanie ukrytego zegarka, radia, dzwoniącego budzika.

 ·Wyróżnianie wyrazów w zdaniu. (Z ilu wyrazów składa się zdanie:  Mama czyta książkę. (3))

·Dzielenie na sylaby imion dzieci, rzeczy, zwierząt.

·Wyszukiwanie imion dwusylabowych i trzysylabowych.

·Rozróżnianie mowy prawidłowej od nieprawidłowej.
·   „Co to za wyraz?” – rodzic i dziecko naprzemiennie głoskują  wyrazy i zgadują. (m – a – m – a (mama), b – a –  l – o – n (balon) itp.
·    „Co słyszysz na początku / końcu/ w środku wyrazu?” (nagłos: kot (k), owoc (o) itp., wygłos: rak (k), kos (s) itd., śródgłos: bok (o), rak (a) itp.


Ciekawy artykuł pomagający nauczyć dziecko głoskować i dzielić wyrazy na sylaby:

(https://www.mjakmama24.pl/edukacja/pomoc-w-nauce/gloski-przyklady-aa-RZFj-caSE-AqfM.html)


2. Ćwiczenia oddechowe - poprawiają wydolność oddechową, sprzyjają wydłużaniu fazy wydechowej, co powoduje poprawę jakości mowy.

Ćwiczenia prowadzone są najczęściej w formie zabawowej, przy wykorzystaniu różnych środków, np. piórek, piłeczek, wody mydlanej,

chrupek, wiatraczków itp.       Są także wplatane w opowieści i zabawy ruchowe.

Przesyłam link do ciekawych propozycji ćwiczeń oddechowych: http://zabawkilundi.pl/blog/cwiczenia-oddechowe-dla-dzieci/ )


3. Ćwiczenia motoryki narządów artykulacyjnych – u większości dzieci z wadą wymowy występuje obniżona sprawność narządów artykulacyjnych - języka,

warg, policzków, podniebienia miękkiego. Czasem przyczyną wady wymowy są nieprawidłowości w budowie anatomicznej narządów mowy,

np. zbyt krótkie wędzidełko podjęzykowe, przerośnięty język, zbyt duża masa języka, rozszczep wargi itp. Przyczyną bywają także, szczególnie u

dzieci młodszych, nieprawidłowe nawyki związane z połykaniem lub oddychaniem. Konieczne są w tych wszystkich wypadkach ćwiczenia

motoryki narządów mowy oraz ćwiczenia prawidłowego połykania.


Ćwiczenia warg:

·Cmokanie, parskanie, masaż warg zębami ( górnymi dolnej wargi i odwrotnie).

·Wymowa samogłosek w parach: a-i, a-u,i-a,u-o,o-i,u-i,a-o, e-oitp.

·Wysuwanie warg w „ ryjek”, cofanie w „ uśmiech”.

·Wysuwanie warg w przód, następnie przesuwanie warg w prawo, w lewo.


Ćwiczenia języka:

·„Głaskanie podniebienia” czubkiem języka, jama ustna szeroko otwarta.

·Oblizywanie dolnej i górnej wargi przy ustach szeroko otwartych / krążenie językiem/.

·Wysuwanie języka w przód i cofanie w głąb jamy ustnej.

·Kląskanie językiem.

·Dotykanie czubkiem języka na zmianę do górnych i dolnych zębów, przy maksymalnym otwarciu ust.

·Język przyjmuje na przemian kształt „łopaty” i „grota”.

·Oblizywanie zębów po wewnętrznej i zewnętrznej powierzchni dziąseł pod wargami. Usta zamknięte.


Ćwiczenia usprawniające podniebienie miękkie:

·Wywołanie ziewania przy nisko opuszczonej szczęce dolnej.

·Płukanie gardła ciepłą wodą.

·„Chrapanie” na wdechu i wydechu.

·Głębokie oddychanie przez usta przy zatkanym nosie i odwrotnie.

Ćwiczenia policzków:

·Nadymanie policzków –„ gruby miś”.

·Wciąganie policzków –„ chudy zajączek”.

·Naprzemiennie „ gruby miś” –„ chudy zajączek”.

·Nabieranie powietrza w usta, przesuwanie powietrza z jednego policzka do drugiego na zmianę.


Przedstawione ćwiczenia są propozycją, nie musicie Państwo wykonywać ich wszystkich jednego dnia.                

Życzę udanej zabawy!

Inona Klewek

Logopeda

Miejski Żłobek w Siedlcach





INFORMACJA DLA RODZICÓW W SPRAWIE KORONAWIRUSA


Informacja Głównego Inspektora Sanitarnego

dla dyrektorów przedszkoli, szkół i placówek oświatowych

w związku z potencjalnym ryzykiem zakażenia koronawirusem

 

Warszawa, 27.02.2020 r.

 

 

Aktualnie nie ma wytycznych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) oraz Europejskiego Centrum
ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC), które nakazywałyby objęcie nadzorem osób powracających z krajów stwierdzono występowanie koronawirusa, jeżeli nie spełniają one kryteriów dla przypadku podejrzanego o zakażenie lub zachorowanie.

 

KRYTERIA KWALIFIKACJI do dalszego postępowania: (1) osób potencjalnie narażonych w związku z powrotem z obszarów utrzymującej się transmisji wirusa lub (2) osób, które miały bliski kontakt z osobą zakażoną.

 

Postępowaniu podlega osoba, która spełnia kryteria kliniczne oraz kryteria epidemiologiczne:

a)      kryteria kliniczne

Każda osoba u której wystąpił co najmniej jeden z wymienionych objawów ostrej infekcji układu oddechowego:

- gorączka

- kaszel

- duszność

b)      kryteria epidemiologiczne

Każda osoba, która w okresie 14 dni przed wystąpieniem objawów spełniała co najmniej jedno z następujących kryteriów:

- podróżowała lub przebywała w regionie, w którym stwierdzono przypadki koronawirusa[1];

- miała bliski kontakt[2] z osobą, u której stwierdzono zakażenie (kontakt z przypadkiem potwierdzonym[3] lub przypadkiem prawdopodobnym[4]);

- pracowała lub przebywała jako odwiedzający[5] w jednostce opieki zdrowotnej,
w której leczono pacjentów zakażonych nowym koronawirusem.

 

ZALECENIA

Jeśli u ucznia lub pracownika szkoły, który przebywał w rejonie zagrożenia epidemiologicznego
w ciągu ostatnich 14 dni:

1) zaobserwowano objawy takie jak: gorączka, kaszel, duszność i problemy z oddychaniem to:

·         należy bezzwłocznie, telefonicznie powiadomić stację sanitarno-epidemiologiczną (lista stacji sanitarno-epidemiologicznych znajduje się tutaj: https://gis.gov.pl/mapa/)

·         lub powinien zgłosić się bezpośrednio do oddziału zakaźnego lub oddziału obserwacyjno-zakaźnego, gdzie określony zostanie dalszy tryb postępowania medycznego (listę oddziałów zakaźnych można znaleźć na stronie: https://www.gov.pl/web/zdrowie/byles-w-chinach-i-zle-sie-czujesz-sprawdz-co-robic

2) nie zaobserwowano wyżej wymienionych objawów, to przez kolejne 14 dni należy kontrolować stan zdrowia, czyli codziennie mierzyć temperaturę ciała oraz zwrócić uwagę na występowanie objawów grypopodobnych (złe samopoczucie, bóle mięśniowe, kaszel).

Jeżeli po 14 dniach samoobserwacji nie wystąpią wyżej wymienione objawy, można zakończyć kontrolę.

Jeżeli w ciągu 14 dni zaobserwowane zostaną wyżej wymienione objawy to:

         należy bezzwłocznie, telefonicznie powiadomić stację sanitarno-epidemiologiczną,

         lub chory powinien zgłosić się bezpośrednio do oddziału zakaźnego lub oddziału obserwacyjno-zakaźnego, gdzie określony zostanie dalszy tryb postępowania medycznego.

3) miał kontakt z osobą chorą lub zakażoną koronawirusem to:

·         należy bezzwłocznie, telefonicznie powiadomić stację sanitarno-epidemiologiczną.

W przypadku wątpliwości należy skontaktować się z najbliższą powiatową stacją sanitarno-epidemiologiczną, przekazując wszystkie niezbędne dane (kiedy i z jakiego rejonu osoba powróciła, jakie występują u niej objawy i od kiedy).

W przypadku, gdy osoba podejrzana o zakażenie wirusem zostaje skierowana do szpitala celem dalszej diagnostyki i wykonania testów na obecność wirusa państwowy powiatowy inspektor sanitarny zawiadamia o tym dyrektora placówki, a następnie w porozumieniu podejmują dalsze kroki profilaktyczne. Jednocześnie dyrektor placówki mając wiedzę o podejrzeniu przypadku zakażenia
u ucznia lub pracownika powinien jak najszybciej zgłosić ten fakt do powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej.

Zgodnie z ustawą o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
(Dz.U. z 2019 r. poz. 1239, ze zm.) w przypadku podejrzenia lub rozpoznania zachorowania na chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną lekarz przyjmujący do szpitala, miejsca izolacji lub odbywania kwarantanny, kierując się własną oceną stopnia zagrożenia dla zdrowia publicznego, poddaje osobę podejrzaną o zachorowanie, chorą na chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną lub osobę narażoną na zakażenie hospitalizacji, izolacji lub kwarantannie oraz badaniom.

Zgodnie z wytycznymi Ministerstwa Zdrowia i  Krajowego Konsultanta w dziedzinie chorób zakaźnych (dostępne na stronach: mz.gov.pl, gis.gov.pl, gov.pl/koronawirus) każda osoba, która została zakwalifikowana do dalszego postępowania medycznego, powinna być hospitalizowana w oddziale zakaźnym (obserwacyjno-zakaźnym) z zapewnieniem warunków izolacji oddechowej i ścisłego reżimu sanitarnego.

Osoby nie spełniające kryteriów przypadku podejrzanego o zachorowanie  na koronawirusa powinny być leczone w warunkach ambulatoryjnych w ramach podstawowej opieki zdrowotnej.

WAŻNE!

Działa infolinia Narodowego Funduszu Zdrowia 800 190 590, gdzie można uzyskać informacje dotyczące postępowania w sytuacji podejrzenia zakażenia nowym koronawirusem

 

 j.

Postępowanie rozstrzygające podejmują pracownicy Państwowej Inspekcji Sanitarnej

 

Co to znaczy, że ktoś miał kontakt z osobą zakażoną nowym koronawirusem?

·         pozostawał w bezpośrednim kontakcie z osobą chorą lub w kontakcie w odległości mniej niż 2 metrów przez ponad 15 minut,

·         prowadził rozmowę z osobą z objawami choroby twarzą w twarz przez dłuższy czas,

·         osoba zakażona należy do grupy najbliższych przyjaciół lub kolegów,

·         ktoś mieszkał w tym samym gospodarstwie domowym, co osoba chora, w tym samym pokoju internatu szkolnego.

Osoby z kontaktu NIE są uważane za zakażone i jeżeli czują się dobrze i nie mają objawów choroby, jest mało prawdopodobne, aby rozprzestrzeniły infekcję na inne osoby, jednak zaleca im się:

·         pozostanie w domu lub w pokoju wieloosobowym w szkole z internatem przez 14 dni od ostatniego kontaktu z osobą chorą i prowadzenie samoobserwacji - codzienny pomiar temperatury i świadome zwracanie uwagi na swój stan zdrowia,

·         poddanie się monitoringowi pracownika stacji sanitarno-epidemiologicznej w szczególności udostępnienie numeru telefonu w celu umożliwienia codziennego kontaktu i przeprowadzenia wywiadu odnośnie stanu zdrowia,

·         jeżeli w ciągu 14 dni samoobserwacji wystąpią następujące objawy (gorączka, kaszel, duszność, problemy z oddychaniem), należy bezzwłocznie, telefonicznie powiadomić stację sanitarno-epidemiologiczną lub zgłosić się bezpośrednio do oddziału zakaźnego lub oddziału obserwacyjno-zakaźnego, gdzie określony zostanie dalszy tryb postępowania medycznego.

Jeśli wyniki testów na obecność koronawirusa są ujemne u osoby zakażonej, z którą osoba poddana kwarantannie domowej miała kontakt – państwowy inspektor sanitarny podejmuje decyzje o wcześniejszym zdjęciu kwarantanny.

Osoby, które nie miały bliskiego kontaktu:

·         Rodzina i przyjaciele, którzy nie mieli bliskiego kontaktu z osobą chorą, nie muszą podejmować żadnych środków ostrożności ani wprowadzać żadnych zmian we własnych aktywnościach, takich jak uczęszczanie do szkoły czy pracy, chyba, że źle się poczują.

·         W przypadku złego samopoczucia powinni telefonicznie powiadomić stację sanitarno-epidemiologiczną, aby rozważyć, czy potrzebują dalszej oceny.

·         Poza osobami, które są zdefiniowane jako te, które miały bliski kontakt, reszta szkoły nie musi podejmować żadnych środków ostrożności, ani wprowadzać żadnych zmian we własnych zajęciach w placówkach edukacyjnych. Jeśli źle się poczują, poddane zostaną kwalifikacji, w zależności od objawów. To zalecenie dotyczy personelu dydaktycznego i dzieci z klasy i placówki, które nie przebywali w bliskim otoczeniu z osobą chorą.

·         Decyzja, do jakiej grupy kontaktu należą uczniowie i pracownicy powinna zostać podjęta w kontakcie ze służbami sanitarnymi, personelem szkoły, uczniem i jego opiekunami prawnymi.


Obecnie nie ma uzasadnienia dla podejmowania nadmiernych działań takich jak kwarantanna dla wszystkich osób powracających z regionów, w których stwierdzono z utrzymującą się transmisją koronawirusa np. Włoch, czy  odmawianie udziału w zajęciach szkolnych oraz zamykanie szkół.

 

POSTĘPOWANIE Z POMIESZCZENIAMI JEŚLI wystąpił przypadek osoby z podejrzeniem koronawirusa

 

W przypadku, gdy uczeń lub pracownik placówki został skierowany do szpitala z podejrzeniem
koronawirusa, dyrektor tej placówki w porozumieniu z właściwym państwowym inspektorem sanitarnym może podjąć decyzję o zamknięciu instytucji na jeden dzień w celu przeprowadzenia dekontaminacji pomieszczeń i przedmiotów.

 

PODSTAWOWE ŚRODKI OCHRONNE PRZECIWKO KORONAWIRUSOWI

Koronawirus jest wirusem osłoniętym cienką warstwą tłuszczową dlatego jest wrażliwy na wszystkie detergenty, w tym mydło, preparaty do dezynfekcji oraz promienie UV. Oznacza to, że łatwo go inaktywować prostymi środkami czystości.

Wirus przenosi się:

a)       bezpośrednio, drogą kropelkową – zawierające wirusa drobne kropelki powstające 
w trakcie kaszlu, kichania, mówienia mogą być bezpośrednią przyczyna zakażenia. Odległość 1-1,5 m od osoby, z którą prowadzimy rozmowę, traktowana jest jako bezpieczna pod warunkiem, że osoba ta nie kaszle i nie kicha w naszym kierunku (strumień wydzieliny oddechowej pod ciśnieniem),

b)      pośrednio, poprzez skażone wydzieliną oddechową (podczas kichania czy kaszlu) przedmioty i powierzchnie. Wirus nie ma zdolności przetrwania poza organizmem człowieka, ulega dezaktywacji po kilku- kilkunastu godzinach. 

 

 

Nie istnieje szczepionka ani skuteczne leczenie przeciwko koronawirusowi. Dlatego należy pamiętać
o przestrzeganiu podstawowych zasad zapobiegawczych, które istotnie wpłyną na ograniczenie ryzyka zakażenia:

 

1.       Często myć ręce – instrukcja jak poprawnie myć ręce znajduje się poniżej

Należy pamiętać o częstym myciu rąk wodą z mydłem, a jeśli nie ma takiej możliwości dezynfekować je płynami/żelami na bazie alkoholu (min. 60 %).

Mycie rąk ww. metodami zabija wirusa, jeśli znajduje się on na rękach.

Wirus ma zdolność do krótkotrwałego przebywania na powierzchniach i przedmiotach jeśli skażone zostały wydzieliną oddechową (w trakcie kaszlu, czy kichania) osób chorych. Istnieje ryzyko przeniesienia wirusa z zanieczyszczonych powierzchni na rękach np. dotykając twarzy lub pocierając oczy. Dlatego częste mycie rąk zmniejsza ryzyko zakażenia.

 

2.       Stosować zasady ochrony podczas kichania i kaszlu

Podczas kaszlu i kichania należy zakryć usta i nos zgiętym łokciem lub chusteczką – jak najszybciej wyrzuć chusteczkę do zamkniętego kosza i umyć ręce używając mydła i wody lub zdezynfekować je środkami na bazie alkoholu (min. 60 %). Zakrycie ust i nosa podczas kaszlu
i kichania zapobiega rozprzestrzenianiu się zarazków, w tym wirusów. Jeśli nie przestrzega się tej zasady można łatwo zanieczyścić przedmioty, powierzchnie lub dotykane, np. przy powitaniu, osoby.

 

3.       Zachować bezpieczną odległość  

Należy zachować co najmniej 1 metr odległości z osobą, która kaszle, kicha i ma gorączkę.
Gdy ktoś z chorobą układu oddechowego, taką jak 2019-nCoV, kaszle lub kicha, wydala pod ciśnieniem małe kropelki zawierające wirusa. Jeśli jest się zbyt blisko, można wdychać wirusa.

 

4.       Unikać dotykania oczu, nosa i ust

Dłonie dotykają wielu powierzchni, które mogą być zanieczyszczone wirusem. Dotknięcie oczu, nosa lub ust zanieczyszczonymi rękami, może spowodować przeniesienie się wirusa
z powierzchni na siebie.

 

5.       Będąc chorym, mając: gorączkę, kaszel, trudności w oddychaniu po powrocie z krajów gdzie szerzy się koronawirus, jeśli nie upłynęło 14 dni od powrotu  – NIE należy przychodzić do szkoły

Należy niezwłocznie zasięgnąć pomocy medycznej – udać się na oddział zakaźny albo obserwacyjno-zakaźny, zgodnie z wytycznymi zamieszczonymi w  Komunikacie krajowego konsultanta w dziedzinie chorób zakaźnych (https://gis.gov.pl/aktualnosci/komunikat-krajowego-konsultanta-w-dziedzinie-chorych-zakaznych/).

Należy przy tym pamiętać, żeby unikać środków komunikacji publicznej, aby nie narażać innych osób. Zaleca się osłonięcie ust i nosa maseczka ochronną, która stanowi pierwszą  barierę ochronną dla otoczenia.

 

6.       Będąc chorym i mając bardzo złe samopoczucie, ale gdy nie podróżowało się do krajów,
w których szerzy się koronawirus – NIE należy od razu podejrzewać u siebie zakażenia koronawirusem. Jednak w dbałości o własne zdrowie NIE należy przychodzić do szkoły, należy pozostać w domu i zasięgnąć porady lekarza rodzinnego.

Objawy ze strony układu oddechowego z towarzyszącą gorączką mogą mieć wiele przyczyn np. wirusową (wirusy grypy, adenowirusy, rynowirusy,  koronawirusy, wirusy paragrypy), czy bakteryjną (pałeczka Haemophilus influenzaea, pałeczka krztuśca, chlamydia, mykoplazama).

 

7.       Mając łagodne objawy ze strony układu oddechowego, gdy nie podróżowało się do krajów,
w których szerzy się koronawirus należy
starannie stosować podstawowe zasady higieny oddychania oraz higieny rąk i pozostać w domu do czasu powrotu do zdrowia, jeśli to możliwe.

 

8.       Unikać spożywania surowych lub niedogotowanych produktów pochodzenia zwierzęcego
Ostrożnie obchodź się z surowym mięsem, mlekiem lub narządami zwierzęcymi, aby uniknąć krzyżowego zanieczyszczenia poprzez niegotowaną żywność, zgodnie z dobrymi zasadami bezpieczeństwa żywności.

 

9.       Zapobiegać innym chorobom zakaźnym poprzez szczepienia, np. przeciwko grypie.
W zależności od sezonu epidemicznego, w Polsce rejestruje się od kilkuset tysięcy do kilku milionów zachorowań i podejrzeń zachorowań na grypę i zachorowania grypopodobne rocznie. Szczyt zachorowań ma miejsce zwykle między styczniem a marcem. Ostre infekcje wirusowe mogą sprzyjać zakażeniom innymi czynnikami infekcyjnymi, w tym wirusami. Nie należy jednak traktować szczepień ochronnych przeciwko grypie jako sposobu zapobiegania zakażeniom koronawirusem.

 

10.   Dbać o odporność, wysypiać się, dbać o kondycję fizyczną, racjonalne odżywianie.

 

 



[1] Informacje o krajach/regionach z utrzymującą się transmisją SARS-CoV-2 są dostępne pod linkiem: https://www.ecdc.europa.eu/en/areas-presumed-ongoing-community-transmission-2019-ncov

[2] Bliski kontakt jest definiowany jako narażenie personelu w placówkach opieki zdrowotnej w związku z opieką nad chorymi  z SARS-CoV-2, zamieszkiwanie z pacjentem, który ma zapalenie płuc spowodowane nowym koronawirusem zw. COVID19), praca w bliskiej odległości, przebywanie w tej samej klasie szkolnej z pacjentem z COVID19, podróżowanie wspólnie z pacjentem COVID19 dowolnym środkiem transportu)

[3] Przypadek potwierdzony (kryteria laboratoryjne):

wykrycie kwasu nukleinowego SARS-CoV-2 z materiału klinicznego  potwierdzone badaniem molekularnym ukierunkowanym na inny obszar genomu wirusa.

[4] Przypadek prawdopodobny (kryteria laboratoryjne) co najmniej jedno z następujących kryteriów:

- dodatni wynik testu w kierunku obecności koronawirusów (pan-coronavirus test),

- niejednoznaczny wynik badania wykrywającego kwas nukleinowy SARS-CoV-2.

[5] na obecnym etapie dotyczy to przede wszystkim zagranicznych jednostek opieki zdrowotnej, w których hospitalizowano osoby z potwierdzonym zakażeniem koronawirusem.

Kalendarium imprez i spotkań organizowanych w

 Miejskim Żłobku 2019/2020

Listopad 2019 :

- 25 listopad „Dzień Pluszowego Misia”- Przedstawienie teatralne dla dzieci przygotowane przez opiekunów pt. „Miś Fąfeluszek”

Grudzień 2019

- 5 grudnia „Mikołajki”- spotkanie z Mikołajem, zabawa przy muzyce - Przedstawienie teatralne dla dzieci przygotowane przez „ Bąbelkowe Animacje”

- od 10 grudnia zapraszamy na Kiermasz Bożonarodzeniowy. Zebrane pieniążki zostaną przeznaczone na organizację „Dnia Rodziny”

 Styczeń 2020

- Bal karnawałowy – „przebierańców”

– „Dzień Babci i Dziadka”

Marzec

"Powitanie wiosny" - teatrzyk dla dzieci

Maj 2020

- 08.05.2020 r godz. 10.30 spektakl dla dzieci pt. „Kruszynka"

Czerwiec 2020

- 25.06.2020 godz. 9.00 spektakl dla dzieci pt; „Przygody wesołego Psiuncia”

   „Dzień Rodziny – Festyn Rodzinny”

Zakończenie roku żłobkowego (data zostanie podana do wiadomości)

WIOSNA

Przystąpienie do współrealizacji projektu BIO dla Mamy i Dziecka, akronim BIO Mamma, finansowanego przez Fundację Carrefour.

Celem edukacyjnym projektu jest podniesienie w Polsce wschodniej świadomości dotyczącej żywności ekologicznej wśród kobiet w ciąży,

matek małych dzieci do lat 6 oraz personelu placówek powiązanych z tą grupą społeczną.

…………DODATKOWE SPOTKANIA……………………………….

1.   Spotkania indywidualne  dla rodziców. Informacje o postępach dziecka – „Arkusz obserwacji dziecka”. Terminy spotkań zostaną podane przez opiekunów poszczególnych grup.

2.   Spotkania indywidualne  z LOGOPEDĄ I TERAPEUŁTĄ INTEGRACJI SENSORYCZNEJ





Szanowni Rodzice


Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Siedlcach informuje, że rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 18.08.11r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. Nr 182 poz. 1086 z póżn. zm.) wprowadzono dla dzieci uczęszczających do żłobka lub klubu dziecięcego, szczepienie ochronne przeciwko ospie wietrznej jako bezpłatne szczepienie obowiązkowe. Zostało ono wprowadzone dla tej grupy dzieci jako grupy wysokiego ryzyka zakażenia ospą wietrzną ze względu na czasowe przebywanie we wspólnych pomieszczeniach, co umożliwia przeniesienie wirusa i wybuch ogniska epidemicznego.

Słów kilka o ospie wietrznej

Ospa wietrzna to wysoce zaraźliwa choroba zakaźna wywoływana przez wirus Varicella-zoster virus. Zakażenie szerzy się drogą kropelkową, przez kontakt bezpośredni ludzi i pośrednio przez kontakt z przedmiotami świeżo zanieczyszczonymi wydzieliną z pęcherzyków od chorej osoby. Choroba rozwija się przez ok. 11-21 dni od zakażenia  wirusem.

Na początku stwierdza się łagodne objawy kliniczne takie jak brak apetytu, ból głowy, osłabienie, niewysoka gorączka. Wysypka pojawia się po kilku dniach, zwykle ze wzrostem temperatury do 38-39OC, w kilku rzutach i zmienia się, przechodząc od fazy plam do pęcherzyków z treścią, krost i krótko utrzymujących się blizn. Wysypka w różnych fazach (od pęcherzyków do strupów), występuje nieregularnie na całym ciele, również na skórze owłosionej, śluzówkach jamy ustnej i innych, nawet na spojówkach i rogówce. Wysypce tej towarzyszy silny świąd. Dodatkowo może też wystąpić powiększenie węzłów chłonnych  na potylicy lub karku, lekkie zaczerwienienie gardła i suchy kaszel.

Ospa wietrzna to nie zawsze łagodna choroba

Przebieg ospy wietrznej najczęściej łagodny u dzieci, u młodzieży i dorosłych może charakteryzować się znacznym nasileniem objawów. Ryzyko wystąpienia powikłań po zachorowaniu wzrasta wraz z wiekiem.

 Jako powikłania po zachorowaniu na ospę wietrzną mogą wystąpić: najczęściej wtórne zakażenia bakteryjne skóry (głównie paciorkowcowe lub gronkowcowe, niekiedy o ciężkim przebiegu, prowadzące do owrzodzeń lub wręcz martwicy tkanek), trwałe blizny, bakteryjne zapalenie płuc, rzadziej zapalenie mózgu (z objawami zaburzeń koordynacji ruchów, drżeniem mięśni), zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie serca, zapalenie nerek, przy owrzodzeniach rogówki - upośledzenie widzenia. Zachorowanie na ospę wietrzną są niebezpieczne dla kobiet w ciąży – u dziecka może wystąpić niedorozwój kończyn, wady oczu, opóźnienie rozwoju  psychoruchowego, a nawet zgon.

Szczególnie niebezpieczne są zachorowania na ospę wietrzną noworodków, osób w podeszłym wieku, osób o upośledzonej odporności, chorujących na choroby nowotworowe, po przeszczepach.

Większość ludzi choruje w dzieciństwie, a ponieważ zachorowanie pozostawia odporność, powtórne zachorowania na ospę należą do rzadkości. Jednak na skutek uaktywnienia się wirusów, które pozostają po przechorowaniu w zwojach nerwowych, najczęściej przy spadku odporności organizmu, mogą pojawić się objawy półpaśca. Po kilku dniach bólu i tkliwości  skóry unerwionej przez zajęte nerwy, następuje w tym miejscu wysyp pęcherzyków przypominających pęcherzyki ospy wietrznej, nieco jednak większych i głębiej umiejscowionych, zwykle położonych po jednej stronie ciała. U części osób przez długi okres pozostaje nadwrażliwość i bolesność zaatakowanych obszarów ciała.

Jak częste są zachorowania na ospę wietrzną

Ospa wietrzna nadal jest stosunkowo częstym zachorowaniem w Polsce.

Okres sprawo-zdawczy

Liczba zachorowań na ospę wietrzną

Zapadalność czyli ilość chorych na 100 tys. mieszkańców

Polska*

Woj. mazowieckie*

Powiat siedlecki*

Polska

Woj. mazowieckie

Powiat siedlecki

Rok 2012

208 276

25 308

1157

540

478

731

Rok 2013

178 501

27 421

794

467

517

502

Rok 2014

221 577

35 321

1165

575

664

736

*Dane statystyczne pochodzą z biuletynu NIZP-PZH oraz odpowiednich meldunków Mz-56

 

Rozkład zachorowań na ospę wietrzną w grupach wiekowych na przykładzie 2013r.

Grupa wiekowa

Procentowy udział zachorowań

grupy wiekowej w całkowitej ilości zachorowań w 2012r.

Zapadalność czyli ilość chorych na 100 tys. ludności danej grupy wiekowej

0-4 lata

44,7%

3947

5-9 lat

38,5%

3599

powyżej 10 lat

16,8%

-

 

Jak zabezpieczyć się przed zachorowaniem na ospę wietrzną

Przed zachorowaniem można się zabezpieczyć poprzez szczepienie ochronne. W Polsce dostępna jest szczepionka przeciw ospie wietrznej o nazwie VARILRIX do stosowania u osób od ukończenia 9 miesiąca życia. Pełne szczepienie obejmuje podanie 2 dawek w odstępie co najmniej 6 tygodni pomiędzy nimi. Szczepienie to jest szczególne polecane nie tylko dzieciom przebywającym w skupiskach, ale również osobom z otoczenia chorych na choroby nowotworowe, osobom, które nie chorowały na ospę wietrzną i nie zostały wcześniej zaszczepione w ramach szczepień obowiązkowych albo zalecanych oraz kobietom planującym zajście w ciążę, które nie chorowały wcześniej na ospę wietrzną (zwłaszcza pracujące lub przebywające w kontakcie z dziećmi).

Rodzicu, wykonaj bezpłatne szczepienia swojego dziecka przeciwko ospie wietrznej, aby uniknąć wszystkich zagrożeń i niedogodności wiązanych z zachorowaniem. W tym celu:

-  poproś dyrekcję placówki o wydanie zaświadczenia, że Twoje dziecko obecnie uczęszcza do żłobka, klubu dziecięcego,

- z takim zaświadczeniem udaj się z dzieckiem do swojego lekarza POZ,

- lekarz przeprowadzi wywiad i badanie dziecka, i ostatecznie dokona kwalifikacji do szczepienia,

- pamiętaj, że pełne szczepienie obejmuje podanie dwóch dawek szczepionki w odstępie co najmniej 6 tygodni.

Opracowanie: Sekcja Epidemiologii PSSE w Siedlcach, II 2015r.